Het management spreekt geen Nederlands. We hebben een woordenboek, goede wil en een fles tequila gebruikt. Als iets raar klinkt, is het waarschijnlijk grappiger dan bedoeld.
Als je een fout vindt, ben je ons een borrel schuldig. Dat zijn de regels.
RuthVille werd opgedragen door een oude woestijnrat
met een liefde voor alles van aluminium.
HOOFDSTUK EEN
HET BEGINT MET Ruth
elk goed woestijnverhaal begint met iemand die weigerde te vertrekken
Ruth Maguire dook op in de Mojave in 1957 met een Spartan-caravan,
een gereedschapskist, een krat tequila en wat haar familie later
omschreef als "een onredelijke tolerantie voor hitte." Ze was 34.
Ze had net een prima boekhoudkundige baan in Bakersfield opgezegd.
Niemand begreep waarom.
Ze kocht twee hectare niets van een rancher die dacht
dat ze gek was. Hij had geen ongelijk. Maar Ruth had een theorie:
de woestijn hoefde niet overleefd te worden. Er moest in geleefd
worden. Op haar voorwaarden. Met goede tequila en betere zonsondergangen.
Binnen een jaar had ze een tweede caravan op het terrein gesleept.
Toen een derde. Vrienden uit Bakersfield kwamen op bezoek en ze
stopte ze in welke caravan op dat moment niet opnieuw bedrading
kreeg. Het ging rond. "Ga naar Ruth," zeiden mensen. "Ze heeft
een plek bij Death Valley. Je gelooft het niet."
"Ga naar Ruth. Ze heeft een plek bij Death Valley. JE GELOOFT HET NIET."
HOOFDSTUK TWEE
HET PARK krijgt vorm
ze noemde het nooit een bedrijf. ze noemde het "de situatie."
In 1963 had Ruth zeven caravans op het terrein. Ze had het niet
gepland. Ze bleef ze maar vinden. Een Spartan Imperial Mansion
op een boedelveiling in Tonopah. Een Boles Aero achtergelaten
achter een benzinestation in Shoshone. Ze onderhandelde, haakte
aan en sleepte ze terug naar het terrein, en besteedde dan
maanden om ze weer tot leven te brengen.
Ze bouwde de tikibar in 1965 van spoorbielzen gesloopt van de
oude Tonopah and Tidewater-lijn en palmbladeren waarvoor ze
acht uur heen en terug reed naar Palm Springs. Toen iemand haar
vroeg waarom ze een tikibar nodig had midden in de Mojave, zei
ze: "Omdat ik er nog geen heb."
De vuurplaats kwam daarna. Toen de lichtslingers. Toen de reputatie.
Muzikanten die via Vegas naar LA reden begonnen tussenstops te maken.
Kunstenaars. Zwervers. Wetenschappers van de testlocatie die niet
over hun werk konden praten en dat ook niet wilden. Ruth vroeg nooit
door. Ze wees ze een caravan aan en vertelde ze waar de tequila stond.
VOOR DE GOEDE ORDE
"Ruth runde geen caravanpark. Ruth runde een wereld. Je kwam aan
en de woestijn was heet en de tequila was koud en op de een of
andere manier verdampte elk probleem dat je had meegebracht
gewoon de lucht in. Ik kwam voor een nacht in 1971. Ik bleef
een week. Ik kom elk jaar terug sinds die tijd."
— VOORMALIG LID, NAAM OP VERZOEK WEGGELATEN
HOOFDSTUK DRIE
DE stille JAREN
de woestijn is geduldig. die wachtte.
Ruth runde het park tot 1989. Ze was 66. Haar knieen waren op,
haar gehoor ging achteruit, en ze had ontwikkeld wat ze noemde
"een filosofisch meningsverschil met de zwaartekracht." Ze deed
de caravans op slot, reed naar Bakersfield en zei tegen haar
nicht: "Laat niemand het asfalteren."
Toen stuurde ze de Ford uit '40 naar het zuiden. Ruth sleet haar
laatste dagen op het strand in Tijuana — zand tussen haar tenen,
koud biertje in de hand, handgemaakte maïstortilla's en de beste fish taco's ter wereld,
geen enkele aluminium wand in zicht.
Ze had het verdiend.
De volgende dertig-en-nog-wat jaar lag het terrein er stil bij.
De caravans bakten in de zon. Kreosootstruiken groeiden door de
vuurplaats. De palmbladeren van de tikibar vergingen tot stof.
Kangoeroeratten trokken in de Spartan Imperial en verbouwden
agressief. De Mojave deed wat de Mojave doet. Die wachtte.
De woestijn is geduldig. Die WACHTTE.
HOOFDSTUK VIER
IEMAND vond het
je vindt RuthVille niet. RuthVille vindt jou.
Ruth had een autoservice op afroep in vier steden. Ze kende de maître d' van plekken die geen reserveringen aannemen. Haar tas kostte meer dan de eerste auto van de meeste mensen en haar honden — een Cane Corso genaamd Broccoli en een mopshond genaamd Beef — hadden privé gevlogen.
Ze was niet op zoek naar een caravanpark.
Ze was ergens waar ze niets te zoeken had, op een ongemarkeerde weg in de Mojave op het verkeerde uur van de dag, toen het licht het aluminium op een bepaalde manier raakte en ze de auto stilzette.
Toen zag ze het bord.
Ze stond daar in de woestijn op schoenen die niets in de woestijn te zoeken hadden, stof dat neerdaalde op dingen die niet in het stof thuishoorden, Broccoli die de kreosootstruik inspecteerde alsof die van hem was, Beef met meningen over de hitte, en ze dacht: natuurlijk.
De naam was van haar. De caravans waren van haar. De hele absurde situatie was van haar. Ze had alleen maar ver genoeg het niemandsland in moeten rijden zodat Ruthville haar kon vinden.
THE DAY RUTHVILLE FOUND RUTH
DE TIJDLIJN
HOE WE hier kwamen
1957
Ruth Maguire arriveert in de Mojave met een Spartan, een
gereedschapskist en een onredelijke tolerantie voor hitte.
Koopt 2 hectare.
1963
Zeven caravans op het terrein. Ruth houdt vol dat dit geen bedrijf is.
1965
De tikibar gaat omhoog. Gebouwd van spoorbielzen en palmbladeren
uit Palm Springs. Neem je eigen drank mee vanaf dag een.
1971
Hoogtijdagen van Ruth. Muzikanten, kunstenaars en naamloze
overheidswetenschappers komen regelmatig langs. Geen vragen gesteld.
1989
Ruth doet de caravans op slot. Zegt tegen haar nicht in Bakersfield:
"Laat niemand het asfalteren." Rijdt naar het zuiden, naar Tijuana. Komt nooit meer terug.
1989–2019
De stille jaren. De woestijn wacht. De kangoeroeratten verbouwen.
2020
Ruthville vindt Ruth. Restauratie begint. Ruths nicht keurt het goed.
NU
Vier caravans. Een tikibar. Een vuurplaats.
Twee hectare woestijnrust. RuthVille is open.
Ruth had dat mooi gevonden.
De woestijn hoefde niet overleefd te worden. Er moest in GELEEFD WORDEN.
NOG EEN DING
OVER DE naam
Mensen vragen of Ruth echt bestond. Wij beantwoorden die vraag
niet. Wat we wel zeggen is dat de Mojave een lange geschiedenis
heeft van mensen die opdoken met niets anders dan een plan en
een hoge tolerantie voor eenzaamheid, en iets bouwden dat nergens
op slaat voor iedereen behalve de mensen die het vinden. Ruth is
hen allemaal. RuthVille is voor hen allemaal.
Of ze nou bestond of niet, de tequila is echt, de caravans zijn
echt, en de zonsondergangen zijn absoluut, onmiskenbaar,
onredelijk echt.
Wat je hier leest is geschiedenis zoals de Mojave het bewaart. Een deel ervan is gebeurd. Alles is waar.
THE TIKI BAR AT DUSK